282-   ای افراد باايمان، وقتی قرضی را برای مدت معلومی به هم ميدهيد آن را بنويسيد
       و بايد نويسنده آن را با عدالت بنويسد و نويسنده نبايد از نوشتن آن،
       همانطور كه خدا به او ياد داده، خودداری كند.
       بايد بنويسد و كسی كه قرض ميگيرد بايد بگويد تا او بنويسد
       و بايد از خدا كه فرمانروای او است بترسد و ذره‌ای از آن را فروگذار نكند.
       اگر قرض گيرنده كم عقل يا صغير باشد يا نتواند حرف بزند بايد سرپرست او بعدالت بگويد تا نوشته شود
       و دو نفر از مردان خود را شاهد بگيريد.
       اگر دو مرد نبودند يك مرد و دو زن از شاهدهايی كه مورد رضايت شما هستند شاهد بگيريد
       كه اگر يكی از آنها گمراه شد يا فراموش كرد ديگری يادآوری كند.  *
    وقتی شاهدها برای شهادت دعوت شدند از آن خودداری نكنند.
       از نوشتن آن، چه كم باشد چه زياد و نوشتن مدت آن خودداری نكنيد.
       اين كار پيش خدا عادلانه ‌تر و برای شهادت بهتر است و برای اينكه شك نكنيد مطمئن ‌تر است.
       مگر اينكه تجارتی حضوری باشد كه پول و جنس را دست بدست ميكنيد.
       در اينصورت بر شما گناهی نيست كه آن را ننويسد.
       وقتی خريد و فروش ميكنيد شاهد بگيريد. به نويسنده و شاهد نبايد ضرری وارد شود.
       اگر ضرر بزنيد از اطاعت خدا خارج شده‌ايد.
       از نافرمانی خدا بترسيد.
       خدا بشما ( طرز كار را ) ياد ميدهد.
       خدا هر چيزی را ميداند.